Нацыяналізм у ХХІ стагодзьдзі прадстае прад моцным выклікам мондыялізму - новай ідэалёгіі ценявых наднацыянальных структураў кіраваньня, якія прасоўваюць гэапалітычны праэкт вечнага панаваньня "абранай" меншасьці над усім сусьветам. Нацыяналізм як ідэалёгія захаваньня і разьвіцьця асаблівасьцяў і самабытнасьці выступае сурьёзнай перашкодай дзеля плянаў закулісных лялькакіроўцаў.
Сёньня Ўкраіна апынулася пад скрыжавальным вагнём эуразійскага й эўраатлантычнага мондыаліскіх праэктаў, натхняльнікамі якіх выступае расейскі імпэрскі неабізантызм і заходні нэакалёніалізм. Нягледзячы на зоўнішні антаганізм гэтых праэктаў яны зьяўляюцца аднолькава небясьпечнымі дзеля нас праз уласную анцілюдскую, анцігуманыстычную скіраванасьць ды космапалітычны вектар. Іх канчатковай мэтой ёсьць назейная інтэграцыя Ўкраіны як тэратарыяльнай адзінкі, якая валодае рэсурсамі (прыроднымі і чалавечымі) у жорстка ярархарызавану сыстэму абслугоўваньня інтарэсаў "абранай" часцы чалавецтва. Формы прыгнёту і далейшага панаваньня здольны зьменівацца адпаведна становішчу ды патрэбам часу, аднак нязьменымі застаецца пагроза існаваньня ўкраінскае нацыі на мяжы фізычнага і духоўнага выжываньня.
Сёньня сярод ключавых эляментаў варта назваць кланава-алігархічную псэўдарынкавую эканоміку, маніпуляцыйную псэўдадэмакратычную палітычную сыстэму, дэгэнератыўна прымітызаваную масавую культуру ды прапаганду меншавартасьці ўкраінства ва ўсіх сфэрах грамадскай актыўнасьці. Вінікам яднаньня пералічаных эляментаў можа быць толькі анцінародны акупацыйны рэжым, завуляваны па форме, але аксіомна анціўкраінскі па сутнасьці. Таму адпор нэабізантызму і нэакалёніалізму набывае характар нацыянальна-вызваленчай барацьбы, у якой украінству, апрача зьнешніх ворагаў, супрацьстаіць унутраняя "пятая клёна". Безкампрамісны характар гэтай барацьбы, абумоўлены моцью анціўкраінскае агрэсіі, пераводзіць пытаньня існаваньня нацыі у плошчу "альбо-альбо": альбо Ўкраіну павернем украінцам, альбо працягнецца пасьпяховая рэалізацыя праэкту ворага пад умоўнай назвай "Україна без украінцаў". Кампрамісу альбо іншага нэйтральнага варыянту не існуе ў прынцыпе.
Да таго ж, шлях эвалюцыйных зменаў як выніку паступовага назапашаньня пазытыўных зьменаў у безрадаснам стане ўкраінскай нацыі ёсьць бязпераспяктыўным, блажным і небясьпечным. Неспрыятныя ўмовы, якія існуюць сёньня, будуць зьмяняцца толькі ў бок пагаршэньня. Бязпасьпяховыя спробы праведзеньня эфектыўных палітычных ды эканамічных рэформаў у апошнія 15 год прывялі да адчувальнай дэградацыі палітычнай сыстэмы і сацыяльных інстытутаў ды пабудовы квазі-капіталізму, заснаванам на няправеднам перападзеле нацыянальнага багацьця на карысьць анцінацыянальных групаў. Адчуждзеньня народнага сувэрнытэту з дапамогай маніпуляваньня сьвядомасьцю і масавымі паводзінамі прывяло да выцісканьня сьвядомага грамадзяніна Ўкраіны масаю дыстанцыйна кіруемага "эляктарату". Дэмаграфічны крызыс аб'яктыўна пагрожвае акупацыяй жыцьцёвай прасторы ўкраінскай нацыі чужынцамі. Малыя сацыяльныя стандарты нямянуча спрыяюць зьніжэньню якасьці населеньня агулам, паказчыкаў ягонай асьветы, эканамічнае мабільнасьці, канкурэнтназдатнасьці ды агульна-культурнага ўзроўня.
Гісторыя засьведчывае, што існуюць адпрацаваныя сцэнарыі пазбаўленьня цэлых нацый гістарычнай суб'ектнасьці, а існуючае становішча падцьверджывае адзнакі пасьпяховай рэалізацыі гэтага сцэнару на Ўкраіне. Сілы цемры скіроўваюць удар у цэнтр Эўропы, рыхтуючы зьнішчэньня ўкраінскай нацыі як патэнцыйнага форматворчага элямэнту навога справядлівага гэапалітычнага ладу на кантынэнце.
Супрацьдзеяць гэтаму выпрабоўваньню і годна адказваць на выклік - гістарычная місія Ўкраіны і ўкраінцаў. Сягодня нацыя стаіць на мяжы існаваньня альбо неіснаваньня ў выніку злачыннай палітыкі марыянеткавых урадаў, якія сьвядома альбо несьвядома марнавалі каштоўны гістарычны час на протязі 15 год. Адвярнуць пагрозу здолее толькі маштабны выбух нацыянальнае энергіі, заснаванай на інстынкце самазахаваньня, які перародзіцца ў рэвалюцыйныя формы. Выбар на карысьць існаваньня прадбачае татальнае ачышчэньня і абнаўленьня сацыяльных, палітычных ды эканамічных інстытуцый шляхам карэннага рэвалюцыйнага руйнаваньня існуючай сыстэмы адносін ва ўсіх сфэрах жыцьця.
Боротьба за збереження самобутності українців розгортатиметься одночасно і паралельно у двох вимірах: соціальному та національному. Соціальна революція передбачає побудову соціально справедливого солідарного суспільства, а національна революція є передумовою до побудови держави титульної української нації. У результаті творчого синтезу пасіонарних зусиль соціал-національна революція стане чинником фундаментальних змін, що виведуть націю на якісно відмінний рівень історичного буття. Результатом соціал-національної революції стане відновлення справедливості, утвердження українців та їх родин у життєвому просторі та відновлення незаконно узурпованих ворогами прав у всіх сферах життя, а в перспективі-посідання належного місця в оновленому світі.
Барацьба за захаваньня самабытнасьці ўкраінцаў разгарнёцца адначасова ў дзьвух вымярэньнях: сацыяльнам і нацыянальнам. Сацыяльная рэвалюцыя прадбачая пабудовы сацыяльна справядлівага сацыяльнага грамадства, а нацыянальная рэвалюцыя ёсьць падумовай да пабудовы дзяржавы тытульнае ўкраінскае нацыі. У выніку творчага сынтэзу пасіянарных памкненьняў, сацыял-нацыянальная рэвалюцыя зробіцца падставай фундамэнтальных зьменаў, якія вывядуць нацыю на якасна лепшы ўзровень гістарычнага існаваньня. Вынікам сацыял-нацыянальнай рэвалюцыі будзе адналеньня справядлівасьці, зацьверджаньня ўкраінцаў і іх семьяў на жыцьцёвай прасторы ды аднаўленьня незакона ўзурпаваных ворагам правоў ва ўсіх сфэрах жыцьця, а ў пэрасьпяктыве - заняцьця належнага месца у адноўленам сусьвеце.
Юры Мыхальчышын |
