"Раби, подножки, грязь Москви,

Варшавське сміття - ваші пани..."

Тарас Шевченко

Браты і сёстры ўкраінцы!

Ці ёсьць яшчэ порах у параховіцах?

Вы бачыце, што адбываецца ў вашай краіне. Вы адчуваеце штодня благія навіны на фоне лухты чарговых абяцанак. Вы адчуваеце "палепшаеньня жыцьця ўжо сёньня", калі трымаеце ў руках квітанцыі на аплату за цяпло альбо сьвятло. А таксама тады, калі хамы пры пасадах заяўляюць, што мова вашых продкаў прыдатна толькі дзеля фальклёру.

Вы запытваяце сябе: "Як гэтак магло зраьіцца?" Падставы напраўду ляжаць на паверхні.

Улада як крыніца. Калі вада ў ёй чыстая, - яна ёсьць гонарам гаспадара. Але ж вы ведаеце, што адбываецца, калі крыніцу дзесяцігодзьдзямі ня чысьцяць? Менавіта так. Крыніца пачынае быць благапахучай.

У нашай краіне ўлада блага пахне яшчэ з часоў брэжніўскага "застою".

Ад Імпэрыі Зла мы атрымалі ў спадчыну старую, камуна-камсамольскую наменклятуру (пераважна з чужынцаў і хахлоў-маларосаў). З развалам СССР яны хутка "атаварылі" партыйна-камсамольскую касу і манапольна "прыхватызавалі" Украіну. Нажаль, так званыя "нацыянал-дэмакраты" пачатку 90-х прапусьцілі шанс ачысьціць уладу і хутка разчыніліся ў гэтым багне. Ім не хапіла волі правесьці люстрацыю, як гэта зрабілі немцы, чэхі, палякі, літоўцы...

У 2004-м мы мелі другі шанс. Але лідарамі Майдану зноў не хапіла волі. Замест таго, каб кардынальна ачысьціць уладу, яны толькі разбрухталі балота. У 2006-м старая наменклятура, на праўду, падсунула нам выбар без выбару. Учорашнія камуністы і кучмісты далёка ня ўсі крочылі на выбары пад лёзунгамі адвертай рэакцыі. І пад каляровымі маскамі навых мега-блёкаў занадта часта хаваліся тыя ж самыя серыя твары.

З бачным ворагам змагацца лягчей. Але ёсьць зашмат найнябесьпечнішая парода - "пафарбаваныя лісы". Некаторыя ўжо пасьпелі па некалькі разоў зьмяніць шкіру: з чырвонай на блакітна-жоўтую, потым - на бела-блакітную, памаранчавую, чырвона-белую... Гэта тая парода, якая згодна зрабіцца нават фіалетавае ў крапкі, каб быць пры лаханцы. Марозы, кінахі - узорныя прадстаўнікі ўласнай пароды. Тыповы і іхні "працоўны шлях": як пры Брэжневе жавалі булку з ікрой, так і пры Краўчуке, Кучме, Юшчанке, Януковічы... Яне не здраднікі. Гэта іх такая парода. Гэтыя "пафарбаваныя лісы" проста мігруюць ва ўласнай папуляцыі - ад адной зграі да іншай, ад слабкога важака да мацнейшага.

Наша пакаленьня ўжо пасьпела перажыць дзьве рэвалюцыі. Першая, на пачатку 90-х гадоў, была не скончана. Мы вызмагалі Незалежнасьць, але не ачысьцілі ўладу. Як вынік - кучмізм. Другая, у 2004-м годе, была здраджана. З гэтага крызысу два выхады: альбо калпас дзяржавы, альбо трэцьця, апошняя рэвалюцыя. Яе першая мэта - адправіць на пэнсію посткалёніальную ілжээліту.

ВА "Свабода" падтрымлівае патрабаваньня роспуску парляменту і правядзеньня датэрміновых выбараў. Але, апошнія падзеі яшчэ рас сьведчаць: без чыстых, апсалютова празорых выбарчых сьпіскаў, гэтая справа - бязперспяктыўная. У найжахлівейшым сьне не жадаў бы бачыць, як украінцаў зноў клічуць на Майдан, толькі дзеля таго, каб падпісаць чарговы "унівэрсал". Бо, як казаў Кабзар, "не однаково мені, як Україну злії люди присплять лукаві і в огні її окраденою збудять".

Алег Цягнібок

Старшыня ВА "Свобода"